( 1 ) اين حديث امام عليه السلام به برجسته‌ترين صفات منافقان و مؤمنان اشاره دارد ، اما صفات منافقان از اين قرار است : الف - منافق ديگران را از كار بد نهى كند ولى خود بازنايستد و امر به معروف كند و خود عمل نكند زيرا چنين كسى ممكن نيست در باطن خود مؤمن باشد اما علت امر و نهى او ، نيرنگ و فريب ديگران است كه گمان كنند كه از مردمان نيكوكار و خوبان است . ب - منافق در وقت نماز به هر سو توجه دارد ، چنان كه در وقت ركوع مانند گوسفندان در آغلشان زانو زند و اما در سجده نيز آرام نمىگيرد ، همانند پرنده‌اى است كه براى طعمه‌اش منقار بر زمين مىزند . ج - منافق چون چهارپايان كه همّتشان به علف است ، او نيز صبح و شب جز به خوردن نمىانديشد . ( 2 ) اما صفات برجستهء مؤمن ، عبارتند از : الف - شخصيت مؤمن از دو عنصر علم و حلم تركيب يافته او هم دانا و هم بردبار و شكيباست و هر كه داراى اين دو صفت باشد به بالاترين مراتب كمال رسيده است . ب - مؤمن در نزد كسى نمىنشيند مگر براى اين كه از او علم و حكمت بياموزد و در مجالس لهو و بيهودگى كه هيچ بهره‌اى نبرد هرگز نمىنشيند . ج - مؤمن وقتى كه در برابر كسى خاموش است براى آن است كه از شر و تجاوز او در امان بماند . « 1 » د - مؤمن وقتى كه امين شمرده شود آن امانت را مخفى بدارد و به هيچ كس ، حتى دوستانش ابراز ندارد . ه - وقتى كه شاهد بر مطلبى بود آن را به موقع ابراز مىدارد و كتمان

--> ( 1 ) اين سكوت از باب حفظ زبان ، در هر داستانى وارد نشدن و از موارد شبهه‌ناك خوددارى كردن و از همنشينى مردمان فاسق دورى جستن است .